2018-10-05

පොත් ප්‍රදර්ශනය -2018

කොලබ පොත් ප්‍රදර්ශනය ඉවර උනා.මං මාසිත් එක්ක එකම එක වතාවයි ඕකට ගිහින් තියෙන්නේ.ඒ 2015 අවුරුද්දේ.එදා මාව එක්කන් ගියෙත් මාසි(මන් එතකොට BMICH යන්න නොදැන හිටපු කාලේ.) ඒ ගිහින්  නොවරදවාම වසරක් පාසා යනවා කියලයි අපි දෙන්න තීරණය කරේ.2016,2017 හා පිලිවෙලින් 2018 වසරත් අපිට පොත් ප්‍රදර්ශනේ මිස් උනා.සුපුරුදු ආර්ථික ප්‍රශ්නත් ,පවුලේ එදිනෙදා ඇතිවුණු නොයෙක් හැල හැපපිමුත් එකට හේතු උනා.
බ්ලොග් වල මුනුපොතේ කට්ටිය ගත්තු පොත් ගැන ලියන දේවල් දකිද්දී පොඩි දුකක් හිතට නොදැනුනා නෙවෙයි.  'කමක් නෑ අපි ලබන අවුරුද්දෙවත් යමු' මං මටම අයෙමත් පොරොන්දු උනා.

ගිය අයට සුභ පතනවා ඊලග අවුරුද්දෙත් යන්න ලැබේවා කියල.නොගිය අයට (උවමනාව තිබුනත්-අපි වගේ) ලබන අවුරුද්දේ කොහොමහරි යන්න වාසනාව ලැබේවා කියල පතනවා.......

මගේ අසාවට ලියන අපේ මතක....!!!

2018-09-27

- පූසා -










                                         


















කෙල්ලෙක්ට පුසෙක් තුරුල් වෙන්නේ රස්නේ හොයාගෙන
ඒ කෙල්ලටම කොල්ලෙක් තුරුල් වෙන්නේ ආදරේ හොයාගෙන
-
කෙල්ලට වටින්නේ උණුහුම හොයාගෙන තුරුල් උණු පුසා මිසක්
ආදරේ හොයාගෙන ආපු කොල්ල නෙවෙයි.......

trend එකද, නැත්තන් අවාසනාවද?












මගේ අසාවට ලියන අපේ මතක....!!!

2018-09-01

පසු කම්පන...


ජීවිතේ කියන්නේ හරි පුදුම ගමනක්.ඒ ගමන අතරතුර ගොඩදෙනෙක් මුණගැහෙනව,හැරයනවා.එත් ඒ අය ඉතුරු කරන මතක නොමැකි අපේ හිත් අස්සේ ඉතුරු වෙනවා.සමහරක් සතුට ගේන මතක,සමහරක් මතක් කරන්නවත් අකමැති ඒවා.කොහොම උනත් මතක තමයි අපි ගොඩගහන් ඉන්න අපේ නිදානේ කියලයි මට හිතෙන්නේ.හිතුනහම ටිකක් අපි කවුරුහරි එක්ක බෙදා ගන්නවා.මැරෙනකම්ම අපේ හිතේ කාටවත් නොකියපු තමන් විතරක් දන්නා මතක කීයක්නම් හංගන් ඉන්නවද?
මට කියන්න ඕනේ උනේ වෙන දෙයක්,එත් මං දැන් ලියාගෙන යන්නේ තව කතාවක්.ආපහු මුල් කතාවට අවොත්,
සමහර පුද්ගලයෝ අපි අතරේ තියල යන මතක අපි අකමැති-කැමති මතක වල සම්මිශ්‍රණයක්.වෙලාවකට කැමති වෙන ඒ මතක වෙලාවකට අකමැති වෙනවා.සතුට,දුක,තරහ වගේම ආදරෙත් ඒ මතක අපිට ඇතිකරනවා.
මේ සටහන ලියන්න ගත්තේ මං කලින් ලියපු මගේ ආදරණිය සහෝදරයෙක් උනු ගයාන් බණ්ඩාර ඇල්කඩුවගේ වියෝවත් ඒ සිදුවීම සමග හා ඊට පසුව මුහුණදෙන්න උනු සිදුවීමුත් එක්කයි.මිනිස්සු කියන්නේ කොයිතරම් විවිදාකාර සත්ව කොට්ටාශයක්ද කියල ඒ සිදුවීම් මටත් මාසිටත් කියලදුන්න.
පවුල,නෑදෑයෝ,හිතවත්තු මේ අය අපි මැරුණු දවසට අපි ගැන කියන කරන දේවල් අපිට නොපෙනෙන එකමයි හොද.

නැත්තන් අපිට ආයෙම මැරෙන්න හිතෙයි ඒවා දැකල.........

මගේ අසාවට ලියන අපේ මතක....!!!